17/10/16

Música e poesía: o Nobel de literatura a Bob Dylan




Se algo estivo de actualidade literaria na última semana foi a polémica concesión do premio Nobel de literatura ao cantor norteamericano Bob Dylan. Por primeira vez na historia dos premios o homenaxeado é un cantor, que divulga a súa poesía a través das letras das súas cancións. Mais... podemos distinguir realmente a literatura da música? E logo que aconteceu ao longo da historia?

Xa no período medieval un dos principais mecanismos de creación e divulgación literaria foi a música. Na literatura galega temos a gorentosa literatura medieval, os nosos trobadores e xograres, os nosos cantores, os nosos creadores literarios. As orixes da nosa poesía van da man da nosa literatura, un non se entende sen o outro. Por certo, se os Nobel innovan concedénolle o premio a un cantor, hai xa case 20 anos que a Real Academia Galega innovara concedéndolle o premio do Día das Letras Galegas aos nosos poetas da ría de Vigo, todos eles cantores, Martín Codax, Meendinho e Johan de Cangas. Na literatura española sobran tamén os exemplos, nos villancicos, nas serranillas e na abundante colección de romances que se conservaron, orais, durante séculos e que mesmo chegan aos nosos días. Tamén o romancero popular galego gozou de grande esplendor. Non hai moito que os cegos percorrían cos seus cantares as aldeas, vilas e cidades de todo o país.

Mais... foi só no período medieval? Claro que non! Como diciamos os romances chegaron até os nosos días, fóronse transmitindo popularmente durante séculos, cantados e contados, a literatura, alén da que habitualmente se sitúa no canon (este é outro tema ben interesante para o debate!), foi sempre oral, cantada, foi sempre música. 

E na actualidade, sobran os exemplos tanto de poemas que partindo da escrita fixéronse populares a través da música, e de grandes cantores poetas, creadores de letras dignas de seren consideradas alta poesía. Verdade que todas e todos coñecedes Unha noite na eira do trigo? Xa a coñecían os nosos avós e avoas, e os seus pais e nais, e así durante xeracións até chegar a finais do século XIX, cando o creou o noso poeta Curros Enríquez. De novo poesía e música van completamente da man. E non só temos que acudir á poesía popular, e logo as letras de Heredeiros da Crus non son verdadeira poesía underground, rebelde e xuvenil? Ou ninguén reparou nas fermosas palabras de Joaquin Sabina e Serrat? E Fuxan os ventos, Suso Vaamonde, A Quenlla, e mesmo Ataque Escampe ou Ruxe-Ruxe? A poesía non ten que ser só amorosa para ser poesía de calidade, que llo digan a Bukowski ou a Allen Ginsberg. 

Indo ao conto. Que esta semana concedéronlle o premio Nobel a Bob Dylan, cantor que nos leva deleitando coa súa música xa desde hai máis de 50 anos, e comezou forte, pois Like a Rolling Stone foi escolleita mellor canción da historia pola revista Rolling Stone. Pero como a mellor homenaxe e o mellor xeito de coñecer a poesía de Dylan é escoitándoo, velaquí vos deixamos a súa música. Gozade con ela!




Ah you never turned around to see the frowns
On the jugglers and the clowns when they all did tricks for you
You never understood that it ain't no good
You shouldn't let other people get your kicks for you
(…)
How does it feel, ah how does it feel?
To be on your own, with no direction home
Like a complete unknown, like a rolling stone

______________________________________

Nunca te viraches pra ver o ollar carracudo dos malabaristas
Cando eles facían trucos para ti
Ti nunca comprendeches que iso é inútil
Ti non debías permitir que outras persoas
levasen os golpes que eran para ti...

Cal é a sensación?
Cal é a sensación?
De estar completamente só
Sen saber o camiño a casa?
Como unha completa descoñecida
Como unha perdida na vida...

Ningún comentario:

Publicar un comentario